مي نشستي پشت ميز بعثتت ، و در حالي كه بساط كوچك پذيرايت به راه بود ، چايي مي ريختي با هم مي رفتيم به بهر دنيايي از بشنو نيي عاشق و ترد و كمر شكسته و تو با آن همه ملاحت و نجابت و ظرافتي اهورايي و زمردينت كه خاص تنها تو بود همان طور كه فلاكس را سر و ته مي كردي به اين شاگردت دقيق  مي شدي تا تمام آنچه كه مي تواند انساني را به مقصد بودن برساند در او بيابي و عصاره جان ريز كني و آن را مثل كلمات وحي بر گوش او تلقين اميد  كني . همين مي شد كه مارا بد عادت مي كرد و تو رادي جان به صد لشكر ناشنواي بي فرمان ترجيح مي داديم و كنج كوچك اتاق تو مي شد برايمان كعبه وصل به همه خوبي ها و باور خودمان كه شايد تحفه اي هستيم در اين عرصه استخوان خرد كن حسود بازار . تو تنها كاشف اين ميدان بودي كه هنر هنرمندانش حسادت است و بس ، و چقدر عكس آنها كه خود را هنرمند مي دانند از پرواز فكريكي به وجد مي آمدي و شاگردت را كه نه رغيب بلكه همراه و هميار  مي دانستي و با هر كلام مهري كه مي توانستي جان نوازي مي كردي و حتي در تعريف نوشته اي كه برايت مي خواندم و يا نوشته اي كه از من خوانده بودي و حتي طرح نيم رنگي كه الكن برايت تعريف مي كردم زبان به ستايش مي گشودي ؛ نرم و با حيا مثل نسيمي بر جان          مي دميدي و با زيباترين كلمات مسيحاي دل مي شدي و خنك و تازه مان مي كردي تا وقتي از كنج مهر تو مي رفتيم ساعتها كه نه سالها جان براي رفتن در اين راه داشته باشيم . من به هركس در اين عرصه كه مي رسيد مي گفتم رادي طبيب درد اين نسل ماست كه قلممان را نه از گوشه عافيت كافه نادري هاو گشتن در ايسم ها و نسخه نويسي موج و كج نسل قبل ، كه از موشك باران و خمپاره و هزار هزار نسخه كجي كه برايمان نوشته اند برداشته ايم . قلم كه نه، شكسته نحيفي كه جوهرش را تمام پس داده و در ماتم سخت تنها سياه مشق مي نويسد .

     رادي جان تو طبيب بودي و درمانت مست مي كرد اين ذهن خسته و مندرس شده ازغلط بازار امروز وآن روز را ، يادم مي آمد كه داشتم نمايش نامه اي را پيش تو  بعنوان پايان نامه ليسانس تمام مي كردم وتو هم مشغول نوشتن نمايشي بودي از قربت نسلي كه من و ما باشيم . آهنگ با ستاره هاليت كه آرام آرام شد شب روي سنگ فرش خيس و تو با آن ذهن شفاف و پيش گويت حال ما را پلان به پلان از آن بالاي خودت ديده بودي . شبي باران ريز را مي گويم كه تا دير وقت من دركشتي اتاق تو نشسته بودم و تو نوح جانم بودي و مرا از طوفان سر اشكي كه در خلوت مي ريختم ؛ با دليل و بي دليل ؛ براي نسلم و يا كه براي آنچه كه مقتضاي جوانيم بود و تو با مهر ساعتهايت را بلكه شب و روزهايت را با من تقسيم مي كردي و مرا يكسر از آن طوفان نجات بودي و همه ديوار نسل و فاصله رامي ريختي و برتر از پدر و پسر حتي منجي بودي در صبح نمناك بر چشمان به اشك نشسته مان .

    رادي جان شب به روز زده بود و خورشيد هنوز خودش را از پشت خط افق بيرون نكشيده بود كه قصد رفتن از خانه تو را كردم و تو آمدي تا پايين ساختمان و در آن سرماي شبانه مرا چتري دادي تا درآن شب باران ريز سرد كه تاكسي و سواري هم نبود تا خانه بروم . چتري و شب سنگ فرشهاي خيس و نگاه تو كه پركشيد بالاي رفتن من و من حتم دارم كه تو جواني مرا ديدي ، خيس و باران زده برروي سنگ فرشهاي خيس افتاده و خود را مي خورد ، اگر نديده بودي پس چرا در ملاقات بعديمان آهنگ با ستاره هالي شد شب روي سنگ فرش خيس و اشاره ها به شبهاي دلگير پر غصه مان بيشتر شد . آرميني پيدا شد و استادي با سرطاني گلو گير و آن نغمه سراي كور كه تو نمي دانستي و خوب مي دانستي و آن وصف و حال دقيق از برخورد هايي كه بر سر پايان نامه من كه تو استاد راهنمايش بودي پيش آمده بود را همه در آن نمايشت ريختي ؛ چيزي كه تا آن موقع در نسخه اوليه آهنگ با ستاره هالي نبود ؛ حيرتم از آن همه نجابت است كه شما به يك خواهش من خودتان را زير پا گذاشتيد تا من آن زمان له نشوم وبر خود ببالم   كه نازنيني چون تويي كه نه تنها فخر اين عالم نمايش نامه نويسي هستي ومرواريد  محفل هنر اين مرز و بوم كه البته كم هم نيست و پس و پشتش شاعرعارفاني است از حافظ و مولوي و فردوسي بگير تا مسعود سعد و ناصر خسرو و نظامي و ...  بل انساني بودي تمام مهر و عشق بر سر پايان نامه من به شهادت به ايستي حتي اگر لگدپراني پوك مغزي بي هويت دامنت را الوده باشد .  تو ايستادي مبادا من تنها بمانم . تو ايستادي حتي اگر آن ايستادنت حنجره ريزي مي شد برايت مثل سرطاني تلخ ...

رادي جان راستي اين همه مهر و محبت را ازكجا آورده بودي ، پدرم يادت هست آن روزي را كه نگران من بودي كه چرا با قلم به ميدان آوردگاه با اين جهل دامن گير نمي آيم  و من به تو گفتم در كنار كودكان محروم اين شهر دامن صبر گرفته ام و مجبور هستم كه آنها را نان و آب باشم و تو ناگهان باراني شدي و گريستي و با اشكهايت سالهاي دوري و غربت مرااز صحنه هنر  شستي بازهم مرا به مهري تمام نواختي تا حد قديسي بالا بردي ؛ راستي چرا رادي جان هركس در محضر تو پر مي گرفت و با شعر نگاهت پر مي كشيد ؛چطور پدرم بنده اي سراپا تقصير چون مرا به محبت عيسايت ناگهان رهايي قديسين مي دادي ؛ پدر آن اشكهاي تو به شهادت راهي كه من و فرزندان تو در اين جمع كوچكي كه به راه انداخته ايم از هر خون شهيدي شاهد تر بود و پر قيمت تر كه پشتيبان ما كردي و مارا دلگرم ساختي . هنوز بابت آن اشكهاي تو من سخت سخت مي گريم .

رادي جان كنار آن خاك تلخ و آن گور معطل كه براي بلعيدن اين ذهن زيبا حرص مي زد جواني را ديدم كه مهرش را به تو منعكس كرده بودم، ناصح كامكاري را مي گويم ؛ نويسنده اي كه در بازي اين ها نيامده و كنجي گرفته و من حس ميكنم او هم اين اواخر طعم مسيحايي تو را چشيده بود . ناصح مي گفت بايد تمام خاطرات با استاد را نوشت  و از من مي خواست كه ايامي را بعنوان يكي از اين نسل با تو بودم را بنويسم . گيرم بنويسم راستي مهر را مي توان نوشت . اين نوشتن كتاب مقدس است و بي وحي به آخر نمي رسد . نه توانايي من نيست كه آن همه ساعت محبت را بر كاغذ بنويسم .( ادامه دارد)